Tο Σκωτσεζάκι  Είχε αγοράσει τα ρούχα σε κάποιο ταξίδι του στη βόρεια Αγγλία. Τα διάλεξε με γούστο, όπως πάντα, όλα ασορτί: το καρό παλτουδάκι, το παντελόνι, το καπέλο, το κασκόλ. Όταν γύρισε στην Ελλάδα, δεν έβλεπε την ώρα να με ντύσει με αυτά. «Πωπω, ένα Σκωτσεζάκι!», έκαναν χάζι γιαγιάδες και θείες. Με πήρε από το χέρι και πήγαμε στο φωτογραφείο του Λάκη. Στη φωτογραφία, το Σκωτσεζάκι χαμογελούσε σκανταλιάρικα, με ένα ονειρεμένο τοπίο στο βάθος. «Σαν ζωγραφιά είναι!», ενθουσιάστηκε ο Λάκης και έβαλε τη φωτογραφία σε περίοπτη θέση στη βιτρίνα για να φαίνεται η τέχνη του. Το Σκωτσεζάκι έμεινε εκεί. Όταν   περνούσα μπροστά από τη βιτρίνα στο νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις   του Δημοτικού, κοιτούσα τη φωτογραφία και καμάρωνα που ο Λάκης ξεχώρισε τη φάτσα μου ανάμεσα σε τόσα παιδιά. Μετά, πλησιάζοντας στα τέλη του Δημοτικού, το Σκωτσεζάκι άρχισε να μου σπάει τα νεύρα, να το αντιπαθώ. Όταν οι συμμαθητές μου με ρωτούσαν αν ήμουν εγώ στη φωτογραφία της βιτρίνας...

Ολική αναισθησία «Αλήθεια τώρα; Θα υπογράψουμε ότι θέλουμε να πεθάνουμε; Είσαι σίγουρη;» «Δεν λέει ότι θα πεθάνουμε. Λέει ότι αν πεθάνουμε δεν φέρουν ευθύνη!» «Το ίδιο μου κάνει! Δεν θέλω να πεθάνω!» «Ναι βρε αδερφούλα μου, ούτε εγώ. Αλλά μέχρι να πεθάνουμε, θέλω να ζήσουμε!». «Και είναι ανάγκη να κάνουμε bungee jumping για να καταλάβουμε ότι είμαστε ζωντανές; Δεν σου έφτασε το jet ski νωρίτερα;» «Καλά, αν δεν θες μην το κάνεις. Εγώ πάω!». «Περίμενε, περίμενε… έρχομαι! Yolo!” Λίγη ώρα αργότερα, βρισκόμουν στην κορυφή ενός γερανού, που κρεμόταν πάνω από τη θάλασσα. Ο ήλιος είχε μόλις δύσει κι έτσι από κάτω έβλεπα μόνο τα μαύρα νερά του Ιονίου πελάγους. Ένας άντρας μου έδινε οδηγίες σε σπαστά Αγγλικά για το πως να τοποθετήσω τα χέρια μου καθώς πέφτω και καθώς ανεβαίνω. Μετά μέτρησε αντίστροφα "three, two, one" και πριν το καταλάβω βρισκόμουν σε κατακόρυφη πτώση.   Όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα καλά σφαλισμένα μάτια μου σε flashback. Δεν θυμάμαι πολλά...

Η χαραμάδα Το τζάμι στο παράθυρο ήταν πάντα ανοικτό. Χειμώνα, καλοκαίρι, δεν την ένοιαζε. Στα παντζούρια μόνο άφηνε μια χαραμάδα, στη μέση, εκεί που ενώνονταν τα δυο φύλλα. Κι έτσι είχε το φέγγος της στον δρόμο. Τις ατέλειωτες ώρες της σιωπής της, παρατηρούσε. Ζούσε μέσα από τις ζωές των άλλων. Ήξερε τι ώρα ξεκινούσαν όλοι στη γειτονιά για την δουλειά τους. Πότε επέστρεφαν, πότε έβγαιναν ξανά, τα παιδιά τους πότε και ποιος τα πήγαινε σχολείο. Τις συνήθειες, τις παρέες τους κι από το βήμα τους, καταλάβαινε τι απασχολούσε τον καθένα. Ήξερε τον ήχο από όλα τα αυτοκίνητα της γειτονιάς. Παρατηρούσε ακόμα και τα ρούχα που φορούσαν, κάνοντας πάντα ένα σχόλιο για το χρώμα, την ποιότητα, τη μόδα τους. Μιλούσε μόνη της. Ερωτήσεις κι απαντήσεις η ίδια. Έτσι περνούσε η μέρα της. Πάντα πίσω από εκείνη την χαραμάδα. Ελάχιστα την έβλεπαν στη γειτονιά. Κι όταν έπρεπε να βγει για να ψωνίσει λιγοστά πράγματα για το σπίτι και τη ζήση της, φορούσε ένα μαύρο μαντήλι στο κεφάλι και μια καρό σκουρόχρωμη κ...

Κρυφτούλι Η γειτονιά μου φημίζεται για το μεγάλο, εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο. Κάποτε έσφιζε από φωνές κι ανθρώπους που πηγαινοέρχονταν. Οι παππούδες των διπλανών σπιτιών μας έλεγαν πως εκεί ζει ένα ολοζώντανο τέρας που καταβροχθίζει μικρά παιδιά, σαν κι εμάς. Εμείς όμως, ως θαρραλέοι πολεμιστές, παίζαμε καθημερινά στην χωμάτινη αλάνα πριν τις σιδερένιες πύλες. Κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο, δίναμε το παρών. Κάποιες φορές ήμασταν άτακτοι. Σπαταλούσαμε τις ώρες μας πετώντας πέτρες στα ξύλινα παράθυρα και φτύνοντας τις εξώπορτες των γειτόνων. Μια φορά ο φίλος μας ο Στελλάκης, στην προσπάθειά του να μας εντυπωσιάσει, κατάπιε κατά λάθος τα σάλια που μάζευε για ώρα. Οι απειλές των μεγάλων πως «θα φωνάξουν το τέρας» δεν μας πτοούσαν. «Παίζουμε κρυφτό; Στελλίνα, σειρά σου!» «Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι…» Στο «είκοσι πέντε» είχαμε γίνει καπνός. Όσο ψάχναμε κρυψώνα, οι σκιές ψήλωσαν κι ο ήλιος χάθηκε πίσω από τα σκουριασμένα φουγάρα. «Ρε σεις, η πόρτα είναι του εργοστασίου είναι ανοιχτή. Μπα...

Τα τελευταία παιδιά Η δήμαρχος Μίντλετον ξεκινά τα πρωινά της από την παιδική χαρά εδώ και χρόνια. Κάνει τραμπάλα με τον διευθυντή της Κεντρικής Τράπεζας, τον κύριο Ζιντ. Και έπειτα πάντα λίγη κούνια. Δεν ανεβαίνουν όμως ποτέ στον μύλο. Οι ανεξέλεγκτες περιστροφές πρέπει να αποφεύγονται στην ηλικία τους. «Χρόνια περιμένουμε αυτό το πράγμα να σκουριάσει», παρατηρεί η δήμαρχος κοιτώντας τον μύλο από απόσταση. «Μα έχει σκουριάσει! Χθες το έσπρωξα με όση δύναμη είχα. Έμεινε ακούνητο σα βιδωμένο». «Τι μου λέτε! Επιτέλους ήρθε η ώρα να το κάνουμε παγκάκι. Ραντεβού το απόγευμα εδώ για τον καφέ μας, κύριε Ζιντ!» «Εξαιρετικά! Και η μεγάλη τσουλήθρα; Έχει αρχίσει και αυτή να μας παιδεύει… Προχθές η γιατρός Κρόχεν, σε μια προσπάθεια να τσουλήσει, κουτρουβάλησε άτσαλα. Γέμισε καρούμπαλα και μελανιές». «Μην ανησυχείτε, η μεγάλη τσουλήθρα θα γίνει αναγνωστήριο. Ας χρησιμοποιούμε μόνο τη μικρή, που είναι ασφαλής. Ορίστε, ο κύριος Μπάουμαν πλησιάζει κιόλας με το βιβλίο του. Υπέροχο μέρος για όποιον θέ...

Το κεχριμπαράκι του παππού Τον περίμενε με ανυπομονησία, κοιτώντας συνέχεια το ρολόι. Από στιγμή σε στιγμή, θα χτυπούσε το κουδούνι, θα άνοιγε και θα τον έβλεπε να ανεβαίνει τα σκαλιά, αργά, με το χέρι της μαμάς στο μπράτσο. Θα την αγκάλιαζε σφιχτά, «κεχριμπαράκι μου» θα της έλεγε. «Ήρθα πρώτα από το σπίτι σου να γνωρίσω το δισέγγονό μου» και στη συνέχεια, θα έσκυβε πάνω από την κούνια και θα ψιθύριζε «έγινες μάνα, κορίτσι μου» με την τρυφερότητα που τον χαρακτήριζε. Χτύπησε το κουδούνι και έτρεξε σαν παιδί. Στο κατώφλι όμως, στεκόταν ο άντρας της. «Τι έγινε; Γιατί δεν είσαι στη δουλειά;» ρώτησε. Η φωνή της ακούστηκε ραγισμένη χωρίς να ξέρει ακόμα το γιατί. Ίσως να ήταν το βλέμμα του που την τρόμαξε. «Ο παππούς… έφυγε». «Τι λες;» Το μυαλό της δεν μπορούσε να επεξεργαστεί την πληροφορία που της δόθηκε. «Έγινε ξαφνικά...» Συνειδητοποίησε το νόημα των λέξεων αλλά δεν μπορούσε να το δεχτεί. «Μα, μιλήσαμε πριν λίγες ώρες...». «Έφυγε όπως ήθελε, όρθιος. Χωρίς να καταλάβει τίποτα», προσπάθησε...

Οι λύκοι Είχα μόλις φάει μια πελώρια φέτα μερέντα παρέα με την αδερφή μου. Ήταν ώρα για ύπνο, όμως τα ουρλιαχτά των λύκων δε σε αφήνουν εύκολα να κοιμηθείς. Όσο οι λύκοι αλυχτούσαν στο βουνό, ο ευγενικός γίγαντας, που συνήθως αποκαλούσαμε μπαμπά, μας έκλεισε στην αγκαλιά του. Κουλουριαστήκαμε κι η ιστορία ξεκίνησε. Μια ιστορία που δεν την λες στα παιδιά για να κοιμηθούν… Ήταν ένα από τα μεσημέρια εκείνης της εποχής που ο ήλιος βιάζεται να παραδώσει τη σκυτάλη στο φεγγάρι. Το αμούστακο αγόρι είχε πάρει τον δρόμο για το σπίτι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και χωμάτινος κι εκείνος, με τα σκισμένα του παπούτσια, έπρεπε να περάσει πρώτο το μικρό ποτάμι. Δεν το φοβήθηκε, έβγαλε τα παπούτσια, τα κρέμασε στην πλάτη και περπάτησε. Η ώρα περνούσε γρήγορα και το σκοτάδι άρχισε να πέφτει. «Θα κόψω δρόμο από το δάσος», συλλογίστηκε. «Εξάλλου κοντεύω». Ο ήχος τον ξεγέλασε!   Τα κουδούνια από τα πρόβατα δεν ήταν κοντά του, τα έφερνε ο αέρας. Πριν μπει στο δάσος, κοντοστάθηκε στο εικονοστάσι της...