12 κιλά καρπούζι Από την ώρα που κατέβαινα από το τρένο στον Σταθμό του Μπράλου, για να πάω στη θεία μου την Παναγιού, έμπαινα στη μηχανή του χρόνου. Νερό στα σπίτια δεν υπήρχε και το κουβαλούσαμε για να πιούμε με τενεκέδες από την πηγή. Για τα πλυσίματα υπήρχε στέρνα που μάζευε βρόχινο νερό, αλλά και πηγάδι. Ρεύμα δεν υπήρχε και το μικρό ψυγείο χρειαζόταν πάγο. Το σίδερο κάρβουνα. Στο κουζινάκι κρεμόταν το «φανάρι» με τη σίτα του για να προστατεύονται τα τρόφιμα. Πηγαίναμε με άλογα και μουλάρια στον τρύγο και στο ποτάμι για το πλύσιμο χαλιών και κουβερτών. Ο θείος μου ο Βασίλης, άντρας της θείας, μου είχε μεγάλη αδυναμία και δεν μου χαλούσε ποτέ χατίρι. Με υπερασπίστηκε ακόμη κι όταν αποκαλύφθηκε πως έχοντας βάλει στο χέρι κρυφά το κλειδί του μπουφέ, έκλεβα το γλυκό καρυδάκι από το βάζο… Μια μέρα περνούσε από το χωριό ο μανάβης με τα «κόκκινα, γλυκά καρπούζια». Ήμασταν μόνοι με τον θείο και φυσικά του είπα να αγοράσουμε ένα. Εκείνος φρόντισε να πάρει το μεγαλύτερο, 12 κιλά ήταν, να τ...