Το χάρισμα
Το βρήκε στο βάθος του συρταριού, διπλωμένο στα τέσσερα. Οι τσακίσεις του άψογες, όπως τότε. Κοίταξε τις γωνίες του. Ταίριαζαν απόλυτα. Χαμογέλασε. Το έφερε κοντά στη μύτη της και η μυρωδιά του την ταξίδεψε.«Το θέλεις; Χάρισμά σου!» την είχε ρωτήσει κάποτε η γιαγιά της.
«Τι είναι αυτό;»
«Ένα μαντηλάκι!»
«Και τι να το κάνω;»
«Μπορείς να το έχεις στην τσάντα σου…»
Το πήρε με τα μικρά της χέρια. Αλλά δεν είχε τσάντα. Τι να έκανε με εκείνο το μαντήλι; Άγγιξε το κέντημά του. Τα μοβ λουλουδάκια ήταν στ’ αλήθεια πανέμορφα. Αλλά, πώς να παίξει με ένα μαντήλι; Οι κυρίες της γειτονιάς τύλιγαν το αντίδωρο στην εκκλησία. Ο κύριος Πρόδρομος το ακουμπούσε ελαφρά στο μέτωπό του, όταν είχε ήλιο. Ο κύριος Δημήτρης, ο χτίστης, το έκανε καπέλο δένοντάς έναν κόμπο στις δυο μπροστινές γωνίες κι έναν πίσω. Μα εκείνη τι μπορούσε να κάνει με ένα μαντήλι; Ποτέ δεν έμαθε! Μόνο τα μεσημέρια κοιτούσε τα μοβ, κεντημένα λουλούδια κι έφτιαχνε ιστορίες με μπουκέτα και πριγκίπισσες. Κι όταν έμαθε να σιδερώνει, έστρωνε τις άκρες και το σιδέρωνε ξανά και ξανά μέχρι να γίνει κολλαριστό και οι γωνίες του να ταιριάξουν απόλυτα.
Ξαφνικά, το απομάκρυνε από τη μύτη της. Το ανέβασε στα μάτια. Σκούπισε το πρώτο δάκρυ που κύλησε. Και το επόμενο. Και το επόμενο. Σκούπισε τόσα πολλά δάκρυα, που το μαντήλι μούσκεψε. Πότισε τα μοβ λουλούδια του για τα καλά. Ύστερα, το έσφιξε στη χούφτα της και το τσαλάκωσε με δύναμη. Το άνοιξε και επεξεργάστηκε με τα υγρά της μάτια τα τσακίσματα. Πρώτη φορά ήταν σε τέτοια κατάσταση το μαντήλι της. Το έσφιξε ξανά πολύ δυνατά. Πήρε μια ανάσα κι άρπαξε το κινητό. Του έστειλε μήνυμα, του έγραψε όσα δεν τολμούσε να πει. Κι ύστερα κοίταξε ξανά το μαντήλι. Μόλις είχε τσαλακωθεί κι εκείνη, όπως το μαντήλι της. Για πρώτη φορά στη ζωής τη. Αλλά δεν την πείραζε καθόλου. Εκείνο το τσαλάκωμα, επιτέλους την απελευθέρωσε.
Της πήρε χρόνια για να μάθει τι μπορούσε να κάνει με ένα μαντήλι. Άνοιξε την τσάντα της και το έβαλε μέσα.
Μεγάλωσα στη Μονεμβασιά. Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη και στη Γαλλία. Μου άρεσαν πάντα οι νέες προκλήσεις, γι’ αυτό δεν δίστασα να καταπιαστώ με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ακόμη και ν’ αλλάξω χώρα! Τα τελευταία 12 χρόνια βρίσκομαι με την οικογένειά μου στην Κύπρο και οι κύριες πλέον ασχολίες μου είναι η εκπαίδευση και ο χώρος του βιβλίου. Γράφω, επίσης, απόψεις για παιδικά βιβλία στη βιβλιοφιλική ομάδα Μικροί Βιβλιοφάγοι στην Κύπρο. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία μου Το Σπιρτόκουτο (βραχεία λίστα Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας Κύπρου) και Τα λαστιχένια παπούτσια. Από τις Εκδόσεις Τελεία, τα βιβλία Κάτω από μια πορτοκαλί ομπρέλα και Όταν η φαντασία πάει σχολείο! Επίσης, μια σειρά βιβλίων για την ψηφιακή ασφάλεια με πρωταγωνίστρια τη Φοίβη (έκδοση ΑΨΑ και LiBF). Το αληθινό στοιχείο της ιστορίας είναι πράγματι ένα μαντήλι, που κάποτε μου χάρισε η γιαγιά μου και δεν ήξερα πώς να το αξιοποιήσω. Όλα τα υπόλοιπα είναι προϊόν μυθοπλασίας.
Το χάρισμα © 2026 by Δέσποινα Λιαράκου is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου