Το εισιτήριο
Η Άννα απολάμβανε τη θαλπωρή των κλινοσκεπασμάτων της όταν ξαφνικά πετάχτηκε από το κρεβάτι της. Το ρολόι στο κινητό της έδειχνε 6:46· είχε ήδη αργήσει. Το πρωινό φως γλιστρούσε ανάμεσα στα κτίρια και η πόλη ξυπνούσε βιαστικά, όπως κι εκείνη. Πήρε την τσάντα και τα κλειδιά της. Στον δρόμο έτρεχε με βήμα κοφτό, μετρώντας τις πλάκες του πεζοδρομίου σα να ήταν δευτερόλεπτα.Στάθηκε στα ακυρωτικά μηχανήματα του Μετρό ψάχνοντας μηχανικά την τσάντα της. Κλειδιά. Κινητό. Σημειωματάριο. Το χέρι της πάγωσε. Ξανά από την αρχή. Τίποτα. "Το πορτοφόλι;" Ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. Βρήκε μονάχα ένα ευρώ, σε μία θήκη, ξεχασμένο από ρέστα. Για μια στιγμή, σκέφτηκε να γυρίσει σπίτι. Μα ο χρόνος δεν γύριζε μαζί της.
Από μακριά είδε έναν επιβάτη να πλησιάζει. Άπαπα, ούτε να το διανοηθεί! Και μόνο με τη σκέψη κοκκίνισε. Ελπίζοντας σε ένα θαύμα πήγε στο εκδοτήριο, χαμογέλασε αμήχανα στον υπάλληλο και ψιθύρισε "Ξέχασα το πορτοφόλι μου. Θα μπορούσατε μήπως να σας δώσω ένα ευρώ και το μεσημέρι να σας επιστρέψω τα 20 λεπτά;"
Ο άνδρας μέσα από το γκισέ την κοίταξε αμίλητος. Κι ύστερα, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς τον καλόγερο πίσω του όπου ψαχούλεψε λίγο το πανωφόρι του. Επέστρεψε με μία δεσμίδα εισιτηρίων στα χέρια του. Έκοψε ένα εισιτήριο και της το πέρασε κάτω από το τζαμάκι, "Κρατήστε καλύτερα ένα από τα δικά μου, δεν μου επιτρέπεται να εκδώσω εισιτήριο με μειωμένο κόμιστρο". Η Άννα άφωνη τού έδωσε το κέρμα που κρατούσε στα τρεμάμενα χέρια της. "Κρατήστε το, δεν πειράζει, να είστε καλά, καλές γιορτές και καλή σας ημέρα", της είπε.
Έφτασε τελικά στο γραφείο, λαχανιασμένη αλλά χαμογελαστή. Η μέρα δεν είχε χαθεί. Είχε απλώς αλλάξει ρυθμό κι είχε αφήσει μία γλύκα ανθρωπιάς. Το μεσημέρι γυρνώντας μάζεψε όλο το θάρρος της και ρώτησε τα στοιχεία του. "Εργάζεται στα κεντρικά γραφεία, εκτάκτως είχε έρθει εδώ", της αποκρίθηκε ο νέος υπάλληλος. Η Άννα γύρισε σπίτι, πήρε το πορτοφόλι της αγόρασε μία Χριστουγεννιάτικη κάρτα κι ένα εισιτήριο, τα έβαλε σε ένα φάκελο με το όνομά του και πήρε το Μετρό για τα κεντρικά γραφεία.
Γεννήθηκα στην Αθήνα ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι του Μαΐου το 1978, οι ρίζες κρατάνε από την αγαπημένη Τήνο. Πτυχιούχος της Σχολής Βιβλιοθηκονομίας (Τ.Ε.Ι. Αθήνας), με μεταπτυχιακό δίπλωμα «Δημιουργικής Γραφής» (ΕΑΠ-ΠΔΜ). Βιβλιοθηκονόμος στο επάγγελμα, με ποικίλες ερευνητικές ανησυχίες: «Πληροφοριακή παιδεία», «Ο ανθρώπινος παράγοντας στις σύγχρονες βιβλιοθήκες», «Ψηφιακή Αφήγηση στο Δημοτικό Σχολείο», «Φιλολογική έκδοση κειμένων της κρητικής λογοτεχνίας, όπως ο Απόκοπος του Μπεργαδή». Θυμάμαι πάντα να αποτυπώνω σκέψεις σε χαρτί ή να αναζητώ την ομορφιά της φύσης μέσα από έναν φακό. Στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Storywits» φιλοξενούνται, το ποίημα «Τήνια Γη» (τευχ. 02/2024) και «Το αρτοποιείο της Κυρά-Μυρσίνης» (τευχ. 12/2025). Στον ιστότοπο «Pukkartstudio», το παραμύθι «Ο μικρός Ορέστης και οι ιππότες δράκοι», ενώ έχουν διακριθεί φωτογραφίες μου σε διαγωνισμούς με θέμα την Τήνο. Το αληθινό στοιχείο της ιστορίας είναι… όλη η ιστορία. Ένα ξεχασμένο πορτοφόλι, ένα ανύπαρκτο εισιτήριο, μία αμφιταλάντευση μεταξύ ντροπής κι ανάγκης, ένας άνθρωπος ανιδιοτελούς προσφοράς και ένα κύμα ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του.
Το εισιτήριο © 2026 by Δομηνίκη Ρουγγέρη is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου