Η εικόνα του κόσμου
Όσο πήγαινε και τα κατάφερνε καλύτερα. Συναρμολογούσε τα κομμάτια και στο τέλος χάιδευε τη δημιουργία της: το τελειωμένο παζλ, μια απόδειξη ενότητας.
Είχε σύστημα. Αρχικά, εντόπιζε τα ακρογωνιαία. Όριζαν την κατασκευή σαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, που μόλις είχε διδαχτεί στη Γεωγραφία. Έπειτα, σώριαζε τα κομμάτια που είχαν ίσια άκρη και τα αρμολογούσε, ώστε να σχηματίσουν το εξωτερικό πλαίσιο. Σιγά σιγά, και πάντα δοκιμάζοντας, τοποθετούσε τα εσωτερικά με βάση τις γραμμές, το χρώμα και τις εγκοπές ή τα εξογκώματα τους. Από έξω προς τα μέσα το σχέδιο έκλεινε, όπως ο ελληνικός καφές στο μπρίκι του πατέρα. Κεντρομόλα.
Της ταίριαζαν τα παζλ. Ήταν μικρή ακόμα να καταλάβει πως φανέρωναν τη φύση της: ήσυχη και μεθοδική, πεισματάρα και υπομονετική.
80, 120, 200. Ολοένα και με περισσότερα κομμάτια προκαλούσε τις δυνάμεις της. Αλλά και δοκίμαζε τις νέες φιλίες. Αν συμπαθούσε κάποιο παιδί, το καθοδηγούσε με στρατηγικές συμβουλές. Αν αγαπούσε, όπως το γειτονόπουλο, τότε μυούσε κανονικά στη διαδικασία βήμα βήμα. Απόδειξη αγάπης το παζλ. Και ο κόσμος της έλαμπε από την αρχή.
Εκείνη την Κυριακή δεν είχε όρεξη να ακολουθήσει τους γονείς. Μουντή και έρημη θάλασσα. Μελαγχολικός καιρός. Και ένα παζλ στο τραπεζάκι σκορπισμένο. Την ανάγκασαν να πάει. Χαμηλό το μπόι, ανίσχυρη η βούλησή της.
Σα φτάσανε στην παραλία, το’ βαλε μουτρωμένη στα πόδια. Ένας γκρίζος ουρανός πάνω της και στα πόδια της ξασπρισμένα βότσαλα. Πίσω από έναν βράχο όμως ένα κίτρινο χαρτάκι ξάστραψε ανάμεσα στα σωριασμένα φύκια, τραβώντας την προσοχή της. Μια ακρινή γωνίτσα, από αυτές που τις έλεγε σημεία του ορίζοντα. Παραδίπλα ένα μεσιανό κομμάτι που έδειχνε το φιλί ενός ζευγαριού. Πιο δω κάτι υπόλευκο, δαντέλα, τούλι, μπουκέτο...
Ανακάτεψε τον τύμβο των φυκιών, επίμονα άρχισε να ψάχνει και για άλλα. Χρώματα αξεθώριαστα μαρτυρούσαν πρόσφατη βία. Νυφιάτικες, έτσι θα έλεγε η γιαγιά αυτές τις σκισμένες φωτογραφίες. Μια ιστορία αγάπης κομματάκια. Μα πώς; Γιατί;
Έκρυψε ό,τι βρήκε στις τσέπες της. Δεν είπε ούτε έδειξε τίποτα. Στο σπίτι κόλλησε με σελοτέιπ ό,τι ταίριαζε, ενώ φαντάστηκε τα απόντα. Έπαιζε εξ αρχής με πειραγμένους κανόνες, λείπανε κομμάτια.
Αυτό το παζλ δε θα ενωνόταν ποτέ.
Είχε σύστημα. Αρχικά, εντόπιζε τα ακρογωνιαία. Όριζαν την κατασκευή σαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, που μόλις είχε διδαχτεί στη Γεωγραφία. Έπειτα, σώριαζε τα κομμάτια που είχαν ίσια άκρη και τα αρμολογούσε, ώστε να σχηματίσουν το εξωτερικό πλαίσιο. Σιγά σιγά, και πάντα δοκιμάζοντας, τοποθετούσε τα εσωτερικά με βάση τις γραμμές, το χρώμα και τις εγκοπές ή τα εξογκώματα τους. Από έξω προς τα μέσα το σχέδιο έκλεινε, όπως ο ελληνικός καφές στο μπρίκι του πατέρα. Κεντρομόλα.
Της ταίριαζαν τα παζλ. Ήταν μικρή ακόμα να καταλάβει πως φανέρωναν τη φύση της: ήσυχη και μεθοδική, πεισματάρα και υπομονετική.
80, 120, 200. Ολοένα και με περισσότερα κομμάτια προκαλούσε τις δυνάμεις της. Αλλά και δοκίμαζε τις νέες φιλίες. Αν συμπαθούσε κάποιο παιδί, το καθοδηγούσε με στρατηγικές συμβουλές. Αν αγαπούσε, όπως το γειτονόπουλο, τότε μυούσε κανονικά στη διαδικασία βήμα βήμα. Απόδειξη αγάπης το παζλ. Και ο κόσμος της έλαμπε από την αρχή.
Εκείνη την Κυριακή δεν είχε όρεξη να ακολουθήσει τους γονείς. Μουντή και έρημη θάλασσα. Μελαγχολικός καιρός. Και ένα παζλ στο τραπεζάκι σκορπισμένο. Την ανάγκασαν να πάει. Χαμηλό το μπόι, ανίσχυρη η βούλησή της.
Σα φτάσανε στην παραλία, το’ βαλε μουτρωμένη στα πόδια. Ένας γκρίζος ουρανός πάνω της και στα πόδια της ξασπρισμένα βότσαλα. Πίσω από έναν βράχο όμως ένα κίτρινο χαρτάκι ξάστραψε ανάμεσα στα σωριασμένα φύκια, τραβώντας την προσοχή της. Μια ακρινή γωνίτσα, από αυτές που τις έλεγε σημεία του ορίζοντα. Παραδίπλα ένα μεσιανό κομμάτι που έδειχνε το φιλί ενός ζευγαριού. Πιο δω κάτι υπόλευκο, δαντέλα, τούλι, μπουκέτο...
Ανακάτεψε τον τύμβο των φυκιών, επίμονα άρχισε να ψάχνει και για άλλα. Χρώματα αξεθώριαστα μαρτυρούσαν πρόσφατη βία. Νυφιάτικες, έτσι θα έλεγε η γιαγιά αυτές τις σκισμένες φωτογραφίες. Μια ιστορία αγάπης κομματάκια. Μα πώς; Γιατί;
Έκρυψε ό,τι βρήκε στις τσέπες της. Δεν είπε ούτε έδειξε τίποτα. Στο σπίτι κόλλησε με σελοτέιπ ό,τι ταίριαζε, ενώ φαντάστηκε τα απόντα. Έπαιζε εξ αρχής με πειραγμένους κανόνες, λείπανε κομμάτια.
Αυτό το παζλ δε θα ενωνόταν ποτέ.
Ούτε πλέον και η εικόνα του κόσμου της.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου