Η καινούρια ξύστρα της Μαρίας
Η καινούρια ξύστρα της Μαρίας, ένα ροζ αρκουδάκι διάφανο που γέμιζε με τα
ξύσματα του μολυβιού, και άδειαζε ξεβιδώνοντας το καπάκι, ήταν μαγική. Καμία σχέση με τις δικές μας σιδερένιες
ξύστρες ή τις μονόχρωμες πλαστικές.
«3 και 2 κάνει 5. 2 και 3 κάνει 5. Πάμε όλοι μαζί», η κυρία Σούλα χτυπούσε
με τη βέργα ρυθμικά τους αριθμούς στον μαυροπίνακα καθώς εμείς επαναλαμβάναμε.
Πήρα κρυφά την ξύστρα. Η Μαρία χάζευε στο πίνακα. Η παλάμη μου ήταν ροζ!
Το ίδιο και τα ξύσματα! Μαγικό!
«Κυρία, η Φανή πήρε την ξύστρα της Μαρίας», πετάχτηκε η Ελένη το καρφί στο
μπροστινό θρανίο.
«Φανή, την ξύστρα στην Μαρία», διέκοψε η κυρία Σούλα. «Πάμε πάλι. 3 και 2
κάνει;»
«Δώστην, θα μου τη χαλάσεις», μουρμούρισε η Μαρία.
Έσφιξα την ξύστρα στη χούφτα μου.
Η Ελένη, το καρφί, γυρίζει απότομα να αρπάξει τη ξύστρα. Τη σηκώνω
ψηλότερα. Δεν τη φτάνει.
«Φανή, την ξύστρα τώρα», φωνάζει η δασκάλα.
Ξεβιδώνω το καπάκι. Η Ελένη γραπώνει το ροζ αρκουδάκι, τραβώ με δύναμη, η
ξύστρα ανοίγει, το διάφανο αρκουδάκι γλιστράει, κάνει μια τούμπα στον αέρα,
πέφτει κάτω, σπάει και σκορπίζονται όλα τα ξύσματα. Δεν είναι ροζ τελικά!
«Θα με σκοτώσει η μαμά», η Μαρία κλαίει.
«Φανή, στην έδρα». Η κυρία κάνει νεύμα να ανέβω στο βάθρο.
«Άνοιξε το χέρι σου».
Το ραβδί της δασκάλας, η βέργα ελιάς από το χωράφι του πατέρα της στην
Κρήτη, υψώνεται. Αν κάνει κάποιο μαγικό και η ξύστρα αρκουδάκι γίνει πάλι όπως πριν;
Το ραβδί ανακατεύει τον αέρα. Το αρκουδάκι παραμένει σπασμένο.
«Ήταν από το Μινιόν», η Μαρία κλαίει.
«Άνοιξε το χέρι σου».
Άπλωσα δειλά το χέρι μου μα σαν είδα το ραβδί να προσγειώνεται με φόρα,
ίσα που πρόλαβα και τραβήχτηκα.
Το ραβδί πόνεσε τον αέρα.
Κάποιοι γέλασαν με την αστοχία της κυρίας. Η Μαρία με είπε κλέφτρα αλλά για
την Ελένη τσιμουδιά. Αν δεν άρπαζε την
ξύστρα, δε θα έσπαγε. Εγώ μόνο
τα ροζ ξύσματα ήθελα να δω.
Τη δεύτερη φορά το ραβδί δεν αστόχησε. Έπεσε με θόρυβο στην παλάμη μου.
Δεν έκλαψα. Επέστρεψα στην θέση μου με
μια ροζ σπασμένη γραμμή.
«3 και 2 κάνει 5. 2 και 3 κάνει; Όλοι μαζί».
Η Σοφία Νικολιδάκη είναι διδάσκουσα στο Παιδαγωγικό τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ασχολείται με τη φιλοσοφία με παιδιά και την ανάπτυξη της κριτικής και δημιουργικής σκέψης των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Εργασίες της έχουν δημοσιευτεί σε πρακτικά συνεδρίων και σε ξένα περιοδικά. Γράφει, επίσης, ιστορίες, διηγήματα, θεατρικά έργα για παιδιά και ενήλικες. Το παιδικό βιβλίο της «Γράμματα στον Άγιο Βασίλη» και το εγχειρίδιο «Φιλοσοφία με παιδιά μέσα από εικονογραφημένα παιδικά βιβλία» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΔΙΣΙΓΜΑ. Διατηρεί τη στήλη Μικροί Αναγνώστες, Μεγάλες Ερωτήσεις στο διαδικτυακό περιοδικό Κόκκινη Αλεπού. Είναι παντρεμένη και έχει ένα μικρό κοριτσάκι. Το αληθινό στοιχείο της ιστορίας είναι η ξυλιά στην παλάμη η οποία δόθηκε για ακόμα πιο ανούσιο περιστατικό από αυτό που περιγράφεται εδώ. Μερικές φορές αυτή η παλάμη πονάει ακόμα!
Η καινούρια ξύστρα της Μαρίας © 2026 by Σοφία Νικολιδάκη is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου