Με τη Σοφία περάσαμε αυτό τον Ιούλιο λίγες μέρες στο εξοχικό των γονιών μου στο Πήλιο. Κάθε φορά που πηγαίνουμε εκεί, η Σοφία περνάει φανταστικά. Καταρχήν έχει δυο παππούδες που ασχολούνται συνεχώς μαζί της – με τη γιαγιά κλαδεύουν στον κήπο, επισκέπτονται τους γείτονες, διαβάζουν και ζωγραφίζουν, με τον παππού κάνουν κούνια, παίζουν «κιθαρίτσα» (όπως αποκαλεί τον μπαγλαμά η Σοφία) και τραγουδούν. Αλλά και το ίδιο το σπίτι, ο κήπος, ολόκληρο το χωριό είναι για τη Σοφία μια ανακάλυψη: κόβει λουλούδια και κλαράκια, μαζεύει καρπούς, παρατηρεί τα ζουζούνια, ταΐζει κοτούλες και κατσικάκια… Ακόμα όμως και σε αυτό τον παράδεισο, υπάρχουν στιγμές που η Σοφία βαριέται. Ειδικά μετά το μεσημεριανό ύπνο, όταν έχει ακόμα αρκετή ζέστη για να βγούμε έξω. Και καθώς δεν έχουμε μαζί μας –εννοείται- όλα μας τα παιχνίδια και βιβλία, πρέπει να επιστρατεύσω όλη μου την ευρηματικότητα για να την απασχολήσω.  Έτσι, όταν ξύπνησε νωρίς ένα απόγευμα, την έφερα στο δωμάτιό μου για να μπορέσουν να κο...

«Πες την ιδέα σου… και για όλα τα άλλα υπάρχουν οι CretaMums!» (Λίτσα) «Από μια πρόταση φτιάχνεται μια ολόκληρη γιορτή γεμάτη δώρα και λιχουδιές!» (Γιώτα) Κάπως έτσι ήταν και το πάρτι του πρώτου χρόνου ζωής των CretaMums. Πέταξα την ιδέα κι αμέσως άρχισε να καταστρώνεται το μενού και να πέφτουν προτάσεις για την απασχόληση των παιδιών. Τη μέρα του πάρτι, τα ξύλινα τραπέζια του Ευκάλυπτου στρώθηκαν με λευκά τραπεζομάντιλα και πάνω απλώθηκαν του κόσμου τα καλά. Στη μέση δέσποζε η διώροφη τούρτα γενεθλίων που έφτιαξε η Χαρά, με το αντίγραφο των ξύλινων τραπεζιών του Ευκάλυπτου στην κορυφή! Ένα άλλο τραπέζι έγινε η γωνιά ζωγραφικής και χειροτεχνίας. Ο χώρος γέμισε με μπλε και κόκκινα μπαλόνια με το λογότυπο των CretaMums (ιδέα και παραγγελία της Λίτσας), με κουβαδάκια, μπάλες κι άλλα παιχνίδια που έφεραν οι μαμάδες. Η Ευτυχία και η Μαρία ζωγράφιζαν μαζί με τα παιδιά, η Έφη τους έφτιαχνε χάρτινα λουλούδια-κουδουνίστρες, η (μικρή) Τζένη έφτιαχνε σαπουνόφουσκες, η Αγγέλα διάβα...

Πριν λίγο καιρό η Αναστασία από το http://www.oneiremenospiti.blogspot.gr με επέλεξε για να μου χαρίσει το βραβείο του υπέροχου blog! Τη ευχαριστώ πολύ! Είναι ωραίο να ακούς που και που ένα μπράβο για ό,τι μικρό ή μεγάλο έχεις δημιουργήσει – σου δίνει το κίνητρο να προσπαθήσεις ακόμα περισσότερο. Κι έτσι κι εγώ με τη σειρά μου θα χαρίσω αυτό το βραβείο σε 11 blog ελπίζοντας ότι θα τους εμπνεύσει να συνεχίσουν! Οι κανόνες που διέπουν τη δωρεά βραβείων είναι: 1) Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο και τον ευχαριστείς. 2) Απαντάς στις ερωτήσεις. 3) Δίνεις με τη σειρά σου το βραβείο σε 11 blog με λιγότερα από 200 μέλη και τους ενημερώνεις γι' αυτό. 4) Ακολουθείς το blog που σου το χάρισε. Λοιπόν, οι ερωτήσεις είναι οι εξής: 1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας; Η ανάγκη μου για προσωπική έκφραση! 2) Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται; Για τις εμπειρίες μου ως μαμά, για τις δικές μου αναμνήσεις, για τις δραστηριότητες της ομάδα μου, των CretaMums. ...

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που αργά ένα βράδυ έφτιαξα την ομάδα των CretaMums στο facebook . Οι προσδοκίες μου τότε ήταν να γνωρίσω τρεις-τέσσερις μαμάδες με παιδιά σε κοντινή ηλικία με τη Σοφία που να ψάχνουν, όπως κι εγώ, παρέα στις βόλτες τους. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, είχα γνωρίσει επτά μαμάδες και ένιωθα ότι θα ήμουν αχάριστη να ζητήσω περισσότερα.  5 Ιουνίου 2012. Η πρώτη συνάντηση από την οποία υπάρχουν φωτογραφίες. Μετράτε κεφάλια; Τρεις μαμάδες κι εγώ που φωτογραφίζω τέσσερις! Και ξαφνικά το Σεπτέμβρη έγινε μια έκρηξη! Αρχίσαμε να μαζευόμαστε δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε μαμάδες και άλλα τόσα παιδιά! Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ. Που θα συναντιόμασταν το χειμώνα; Θα βρίσκαμε εσωτερικό χώρο να μπορεί να φιλοξενήσει τόσα άτομα; Μήπως έπρεπε να καθιερωθεί και δεύτερη μέρα συναντήσεων για να σπάσει ο κόσμος; Κι αν οι CretaMums δεν ήταν παρά μια μόδα που θα ξεφούσκωνε σιγά-σιγά; 25 Σεπτεμβρίου 2012. Η τελευταία συνάντηση σε εξωτερικό χώρο και γί...

Με τον αδερφό μου μεγαλώσαμε με Λιλιπούπολη και Λουκιανό Κηλαηδόνη. Εκτός από το διπλό δίσκο με τα τραγούδια της Λιλιπούπολης, είχαμε και τρεις κασέτες με επεισόδια από τη ραδιοφωνική εκπομπή (βγαίνουν και τώρα σε cd). Τα είχαμε μάθει απ’ έξω και τα παίζαμε. Εγώ συνήθως έκανα τον παπαγάλο και εκείνος, που ειδικευόταν στους γυναικείους ρόλους, την Πιπινέζα. Ακόμα και τώρα παίζουμε αποσπάσματα από τα επεισόδια και πιστεύουμε ακράδαντα ότι σε ΚΑΘΕ περίσταση κολλάει μια φράση της Λιλιπούπολης. Όπως το Πάσχα στο Πήλιο, την ώρα που κατεβαίναμε το καλντερίμι κουβαλώντας τσάντες και μωρά και ο αδερφός μου φώναξε: «Είναι βαρύ το άγαλμα δήμαρχέ μου και με παρασέρνει» (τάδε έφη Πιπινέζα στο επεισόδιο « Το Άγαλμα Του Χαρχούδα » ) .   Οι άλλοι μάλλον δεν το βρίσκουν τόσο αστείο όσο εμείς – ίσως οι γονείς μας μόνο, που αναπολούν την εποχή που ήμαστε παιδιά. Όταν πρωτογνωρίσαμε ο αδερφός μου την Εύη κι εγώ το Χρήστο (τους ανθρώπους που παντρευτήκαμε αργότερα), τους περάσαμε από ένα εντ...

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν αρκετά γεμάτες, έως αγχωτικές. Από τη μια το πασχαλινό παζάρι των CretaMums, με τις προετοιμασίες και την οργάνωσή του. Από την άλλη το ταξίδι στην Αθήνα για το Πάσχα που μας προέκυψε μια εβδομάδα νωρίτερα λόγω των Ψηφιακών Γειτονιών. Σε κανονικές συνθήκες αυτό δε θα ήταν πρόβλημα, αλλά αυτή τη φορά το ταξίδι περιλαμβάνει και τη βάπτιση της Σοφίας και θα κρατήσει μέχρι τα μέσα Μάη! Οπότε ήταν πολλές οι δουλειές που έπρεπε να συμπτυχθούν... Τέλος καλό όλα καλά όμως. Το παζάρι είχε μεγάλη επιτυχία. Εκτός από τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για τον παιδικό σταθμό του Συλλόγου Γυναικών Κοινωνική Μέριμνα, το ευχαριστηθήκαμε κιόλας. Έχουμε ήδη αρχίσει να μιλάμε για το επόμενο! Τελικά είναι ωραίο να φτιάχνεις πράγματα με τα χέρια σου. Πέρα από την περηφάνεια που νιώθεις βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, η όλη διαδικασία των πειραματισμών και της κατασκευής έφερε την παρέα των CretaMums πιο κοντά. Η δε μέρα του παζαριού ήταν σαν γιορτή και η χαρά μας για την ...