Το σώμα ξέρει
Έτσι κατάλαβα πως μέσα στο επόμενο εικοσιτετράωρο γεννάω. Γιατί το σώμα μου στριφογύριζε ανήσυχο μέσα στο σπίτι και δεν βολευόταν πουθενά. Είχα, παιδί, παρατηρήσει τις γάτες στο πατρικό σπίτι, τη μέρα που γεννούσαν· στριφογύριζαν όμοια από γωνιά σε γωνιά και πουθενά δεν έβρισκαν καταφύγιο.
Με τον ίδιο τρόπο, ένα μεσημεράκι του Καλοκαιριού, δεν ήξερε το σώμα μου τι θέλει. Να κατεβώ στη θάλασσα; Να φάω; Να πιω; Να ξαπλώσω; Τα δοκίμαζα όλα, μα μια ακατανόητη αναζήτηση με ηλέκτριζε για κάτι άλλο. Τι;
Στο τέλος πετάχτηκα πάνω και πήρα το χωμάτινο μονοπάτι για το λιμάνι, κάτι που ποτέ δεν έκανα μεσημέρι ώρα. Σχεδόν υπνωτισμένη πήγαινα, με τέτοιο άνοιγμα στις αισθήσεις, που εκεί στο γύρισμα του μονοπατιού, μετά το γεφυράκι, είδα τη ζέστη· την καλοκαιρινή μεσημεριάτικη ζέστη να πάλλεται από τους γυμνούς βράχους στο χώμα και πίσω.
Συνέχισα να περπατώ, χωρίς σκέψεις. Πήγαινα πάνω από τη θάλασσα, τώρα που τα βαθιά νερά ως την ακτή την έκαναν μπλε, μπλε βαθύ. Κι αίφνης τον είδα. Ένας νέος με κιθάρα στον ώμο, ερχόταν απ’ την αντίθετη κατεύθυνση· μακριά ακόμη. Σε κάποιο σημείο κατηφόρισε ανάμεσα στους βράχους μέχρι τη θάλασσα. Στάθηκε· έβγαλε απ’ το σακίδιο ένα λευκό πουκάμισο, το φόρεσε – πάνω στο βαθύ μπλε, όπως τον έβλεπα από πάνω, φαινόταν λαμπερά λευκό – κάθισε, πήρε την κιθάρα, κι έπιασε να τραγουδάει μια μπαλάντα. Οι βράχοι την έφερναν ως τ’ αυτιά μου καθαρή, δυνατή.
Θυμάμαι πως δεν έμεινα ως το τέλος. Ακούγοντάς την, πήρα το δρόμο του γυρισμού· γιατί δεν θέλω να σπαταλώ τη μαγεία με κορεσμό.
Το σώμα γνώριζε.
Η Αγνή Στρουμπούλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά, δίπλα στη θάλασσα. Πατρίδα της θεωρεί την Ύδρα, όπου έζησε όλα τα Καλοκαίρια, μέσα στη θάλασσα. Κι ακριβώς τη θεωρεί πατρίδα της, γιατί εκεί είχε μαγικές εμπειρίες, που γράφτηκαν στο σώμα και την ψυχή της. Μια τέτοια εμπειρία, κάπου στα τέλη της εφηβείας, καταγράφεται στο "Το σώμα ξέρει".
Το σώμα ξέρει © 2026 by Αγνή Στρουμπούλη is licensed under CC BY-NC-ND 4.0
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου