Ολική αναισθησία
«Αλήθεια τώρα; Θα
υπογράψουμε ότι θέλουμε να πεθάνουμε; Είσαι σίγουρη;»
«Δεν λέει ότι θα
πεθάνουμε. Λέει ότι αν πεθάνουμε δεν φέρουν ευθύνη!»
«Το ίδιο μου
κάνει! Δεν θέλω να πεθάνω!»
«Ναι βρε αδερφούλα
μου, ούτε εγώ. Αλλά μέχρι να πεθάνουμε, θέλω να ζήσουμε!».
«Και είναι ανάγκη
να κάνουμε bungee jumping για να καταλάβουμε ότι είμαστε ζωντανές; Δεν σου
έφτασε το jet ski νωρίτερα;»
«Καλά, αν δεν θες
μην το κάνεις. Εγώ πάω!».
«Περίμενε,
περίμενε… έρχομαι! Yolo!”
Λίγη ώρα
αργότερα, βρισκόμουν στην κορυφή ενός γερανού, που κρεμόταν πάνω από τη
θάλασσα. Ο ήλιος είχε μόλις δύσει κι έτσι από κάτω έβλεπα μόνο τα μαύρα νερά
του Ιονίου πελάγους.
Ένας άντρας μου
έδινε οδηγίες σε σπαστά Αγγλικά για το πως να τοποθετήσω τα χέρια μου καθώς
πέφτω και καθώς ανεβαίνω.
Μετά μέτρησε
αντίστροφα "three, two, one" και πριν το καταλάβω βρισκόμουν σε
κατακόρυφη πτώση.
Όλη μου η ζωή
πέρασε μπροστά από τα καλά σφαλισμένα μάτια μου σε flashback.
Δεν θυμάμαι πολλά
ακόμη από εκείνο το βράδυ. Μόνο ότι μέχρι να με μεταφέρουν στην στεριά ένιωθα
το λάστιχο να γλιστράει από τα πόδια μου. Και φυσικά ότι έκανα ακριβώς τα
αντίθετα από όσα μου είχαν πει στις οδηγίες: έπεσα με τα χέρια σταυρωμένα στο
στήθος και όταν ανέβαινα στην ταλάντωση τα άνοιξα σαν φτερά.
Δεν θυμάμαι καν
αν η αδερφή μου έκανε πρώτη ή δεύτερη στη σειρά. Θυμάμαι όμως την αδρεναλίνη να
έχει αφήσει πίσω της μια υπερένταση τρομερή που μας έκανε να γελάμε όλο το
βράδυ συνωμοτικά, δίχως ιδιαίτερο λόγο.
Με ρωτάς αν θα το
ξανάκανα;
Δε νομίζω! Πάνε
30 χρόνια από τότε και δεν έχω πια τις ορμόνες τις εφηβείας να με σπρώχνουν στα
άκρα.
Έχω όμως τις
ορμόνες της προεμμηνόπαυσης να με σπρώχνουν να ζήσω.
Γι’ αυτό σε
αφήνω. Αρκετό flashback έκανα για σήμερα.
Πρέπει να
επανέλθω από την ολική αναισθησία.
Μην ψάχνεις ποιο είναι το αληθινό στοιχείο γιατί αυτή η ιστορία είναι όλη αληθινή και γραμμένη εν αναμονή ενός χειρουργείου. Η μυθοπλασία με δυσκολεύει, κι έτσι όλα μου τα βιβλία είναι αυτοβιογραφικά. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που τα έγραψα. Το «Μικρές Ιστορίες Μητρότητας» είναι γραμμένο ωμά και με χειμαρρώδη τρόπο, το «Παραμύθια για Μαμάδες» είναι γραμμένο με λυρικό τρόπο, ενώ το «Με τα δικά σου Φτερά» έγινε παιδικό εικονοβιβλίο σε μορφή νοερού διαλόγου μεταξύ της πρωταγωνίστριας και της κόρης της. Εκτός από τη μυθοπλασία με δυσκολεύει και η αναισθησία. Όχι η ολική. Του κόσμου. Άτομο υψηλής ευαισθησίας η ίδια γαρ. Δεν το επέλεξα, η νευροβιολογία του εγκεφάλου μου είναι έτσι και όπως φαίνεται ανήκω σε ένα 20% περίπου του γενικού πληθυσμού. (https://www.hspgreece.gr/hsperson). Ευτυχώς το επάγγελμα που επέλεξα τα τελευταία χρόνια μου δίνει την ευκαιρία να αξιοποιήσω αυτό το, κατά τα άλλα συχνά βασανιστικό, χαρακτηριστικό 🙏. Συχνάζω εδώ: www.psyxwnsyndeseis.gr.
www.psyxwnsyndeseis.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου