Η κούκλα
Στέκομαι στη μέση
του άδειου πια φοιτητικού μου σπιτιού και κοιτάζω τριγύρω. Η Έρρικα είναι εκεί
και με παρατηρεί σιωπηλή. Μα, πότε σιώπησε; Ή μήπως εγώ τη σιώπησα άθελά μου;
Μου την έφερε ο
Άγιος Βασίλης τα Χριστούγεννα του ’98. Ήταν μια κούκλα με σώμα υφασμάτινο και
μέλη πλαστικά. Αμέσως, έγινε το παιδί μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,
ζητούσα από τη μαμά ένα αδερφάκι.
«Τα αδερφάκια
κοστίζουν» μου έλεγε.
«Θα σου δώσω τα
λεφτά από τα κάλαντα» της απαντούσα.
Δεν ήθελε. Έτσι
κι εγώ, έπαιρνα την Έρρικα μαζί μου παντού. Στο Νηπιαγωγείο, στη θάλασσα,
αργότερα στο Δημοτικό.
Μεγάλωνα και
μεγάλωνε μαζί μου. Ή έτσι εγώ νόμιζα. Η αλήθεια είναι πως είχε μαυρίσει από τα
πολλά πλυσίματα και περισσότερο έμοιαζε με αρουραίο παρά με κούκλα.
Καλοκαίρι του
2005. Η Έρρικα εφτά κι εγώ δώδεκα. Άρχιζε το Δημοτικό κι εγώ το τελείωνα. Δεν
είχα χρόνο, πλέον θα έπρεπε να μάθει να ζει για λίγο μόνη της. Αυτό είπα στον
εαυτό μου, μα η αλήθεια είναι πως την ξέχασα στο πάνω ράφι της ντουλάπας. Κι
ούτε έναν ψίθυρο, ένα μουρμουρητό, η καημένη. Περίμενε υπομονετικά να περάσουν
τα τερτίπια της εφηβείας μου μπας και την ξαναθυμηθώ. Και τη θυμήθηκα. Την
ημέρα που έκλεινα τα δεκαοχτώ και πακετάριζα τα τελευταία πράγματα για το
φοιτητικό μου σπίτι. Ήταν εκεί, στο πάνω ράφι και με κοίταζε παραπονιάρικα. Δεν
της ζήτησα συγγνώμη, ούτε την αγκάλιασα, μόνο την έχωσα στη βαλίτσα μαζί με
ρούχα και βιβλία. Κι έμεινε μαζί μου η Έρρικα, μα δεν της μιλούσα πια. Στεκόταν
στη βιβλιοθήκη της μικρής μου γκαρσονιέρας, σιωπηλός παρατηρητής τσακωμών,
ερώτων κι ατελείωτων βραδιών διαβάσματος. Ώσπου οι κρίσεις πανικού δεν
υπερίσχυσαν και την τελείωσα τη σχολή. Και να ‘μαι εδώ τώρα, στη μέση του
άδειου φοιτητικού μου σπιτιού, ν’ αναρωτιέμαι γιατί μια κούκλα δεν μιλάει.
Αλήθεια, από πότε η Έρρικα έγινε μια απλή κούκλα;
Είμαι η Χριστίνα και είμαι Νηπιαγωγός. Αγαπώ να γράφω ιστορίες για μικρά και μεγάλα παιδιά και έχουν εκδοθεί 12 βιβλία μου. Με τη φίλη μου Νάσια Αλεξανδρίδη έχουμε δημιουργήσει την ομάδα "Παιδικό βιβλίο - Προτάσεις'' όπου γονείς κι εκπαιδευτικοί προτείνουμε αγαπημένα βιβλία των παιδιών μας. Στην ιστορία μου, η κούκλα που τη λένε Έρρικα και το πόσο την αγαπούσα, είναι πέρα για πέρα αληθινό γεγονός! Όντως μου την είχε φέρει ο Άγιος Βασίλης τα Χριστούγεννα του '98 και την έπαιρνα παντού μαζί μου! Όλα τα άλλα, είναι μυθοπλασία. Αδερφό έχω αλλά πάντα ήθελα κι άλλο αδερφάκι. Δυστυχώς, δεν την πήρα ποτέ μαζί μου στο φοιτητικό μου σπίτι.
Η κούκλα © 2025 by Χριστίνα Κωνσταντουδάκη is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου