Δε σε παίρνει...
Μετά τον βλέπω. Τον Φώτη που μπαίνει όπως πάντα τοίχο τοίχο, επιφυλακτικά, στις μύτες σχεδόν των παπουτσιών. Κάνει τον γύρο της αυλής και πηγαίνει και στέκεται στη σειρά της τάξης του. Κοιτώντας κάτω. Όπως πάντα. Τοποθετεί την τσάντα με προσοχή. Να μην πατάει καμιά γραμμή, να μην γέρνει. Μόνος, μέσα σε ένα γκρίζο συννεφάκι, σκέφτομαι.
Και τότε το μάτι μου πιάνει την κίνηση. Παρατηρώ τη γνωστή
ομάδα να πλησιάζει με την αυθάδεια του δωδεκάχρονου, με την έπαρση του
παλικαρά, με την ανοησία που παριστάνει την δύναμη στα παιδικά τους ακόμα
πρόσωπα.
Πλησιάζουν ψιλοτρέχοντας, κάνοντας ότι σπρώχνουν ο ένας τον
άλλον. «Έλα ρε μπρο, δώσε μία», τον περιτριγυρίζουν, δεν τον αγγίζουν, ρίχνουν
κλεφτές ματιές δεξιά κι αριστερά και μετά δίνουν μια κλωτσιά στη σάκα κι εκείνη
πετιέται δεξιά, έπειτα καινούρια κλωτσιά, η σάκα αριστερά, η καθαρή σχολική
σάκα πετιέται από πόδι σε πόδι μες τη σκόνη και ανάμεσά τους ο Φώτης
απελπισμένος, αγχωμένος, έτοιμος να διαλυθεί μέσα στο γκρίζο του σύννεφο και να
αναληφθεί.
Τρέχω με τους παλμούς στα χίλια! Όμως το σύννεφο καταπίνει
και μένα! Εκείνον τον ματαιωμένο εαυτό μου, που δεν θέλει να βλέπει, δεν θέλει
να είναι εκεί. Για δευτερόλεπτα… Μέχρι να ξαναβρώ την αναπνοή μου, να ξαναβρώ
το ρόλο μου, να επικαλεστώ τη δύναμή μου, να νικήσω το κύμα απογοήτευσης που
θέλει να με παρασύρει μακριά από το άθλιο αυτό πεδίο αναμέτρησης, το θλιβερό
πεδίο χαμένων ευκαιριών.
Δε σε παίρνει, προστάζω τον εαυτό μου. Σε χρειάζεται! Σε
χρειάζονται ακόμα κι εκείνοι!
Και τρέχω να προλάβω!
Μέχρι την επόμενη ήττα, την επόμενη διάψευση!
Η Αντιόπη Φραντζή είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζει στην Αθήνα (αν και τελευταία περνά όλο και περισσότερο χρόνο στο αγαπημένο της σπίτι στην Ερεσό). Στην αρχή σπούδασε Νομικά, αλλά η καλή της τύχη τη βοήθησε να γίνει τελικά δασκάλα. Συνέχισε τις σπουδές της γύρω από την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και το Φύλο. Έχει γράψει βιβλία για μεγάλους, αλλά κυρίως για μικρούς (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, Πατάκης, Μεταίχμιο). Για χρόνια εργάστηκε σε δημοτικά σχολεία, ως δασκάλα και διευθύντρια. Στα περισσότερα βιβλία της εμπνέεται από τους μαθητές και τις μαθήτριές της. Στην ιστορία αυτή όμως αποφάσισε αλλιώς: ίσως επειδή έχει απαλλαγεί πια από τις ανάγκες και τους περιορισμούς του ρόλου της, θέλησε να μοιραστεί μερικά από τα δύσκολα συναισθήματα που έχει βιώσει στα σχολεία, μικρές καθημερινές σκηνές που πονάνε και απογοητεύουν, μέχρι την επόμενη στροφή... Μικρό φόρο τιμής στον αγώνα που δίνεται καθημερινά εκεί από τους εκπαιδευτικούς αλλά και τα παιδιά τα κρυμμένα στο γκρίζο σύννεφό τους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου