Η εικόνα του κόσμου
Όσο πήγαινε και τα κατάφερνε καλύτερα. Συναρμολογούσε και στο τέλος με μάτια κλειστά χάιδευε τη δημιουργία της· μια απόδειξη ενότητας.Είχε σύστημα. Αρχικά, ξεδιάλεγε τα 4 γωνιακά. Όριζαν την κατασκευή σαν τα 4 σημεία του ορίζοντα, που μόλις είχε διδαχτεί στη Γεωγραφία. Έπειτα, σώριαζε τα κομμάτια που είχαν ίσια άκρη και τα αρμολογούσε, ώστε να σχηματίσουν το πλαίσιο. Σιγά σιγά, και πάντα δοκιμάζοντας, τοποθετούσε τα εσωτερικά με βάση τις γραμμές, το χρώμα και τις εγκοπές ή τα εξογκώματα τους. Από έξω προς τα μέσα το σχέδιο έκλεινε, όπως ο ελληνικός καφές στο μπρίκι του πατέρα. Κεντρομόλα.
Της ταίριαζαν τα παζλ. Ήταν μικρή ακόμα να καταλάβει πως φανέρωναν τη φύση της: μοναχική και μεθοδική, πεισματάρα και υπομονετική.
Όλο και με περισσότερα σταδιακά κομμάτια προκαλούσε τον εαυτό της. Αλλά και δοκίμαζε τους άλλους. Αν συμπαθούσε, έδινε χρόνο και συμβουλές. Αν αγαπούσε, όπως τον Άρη, μυούσε κανονικά στο θρυμματισμένο, μέχρι να ξαναγίνει όλον. Απόδειξη αγάπης το παζλ. Και ο κόσμος της έλαμπε από την αρχή με τέσσερα χέρια να τον χτίζουν.
Εκείνη την Κυριακή δεν είχε όρεξη να τους ακολουθήσει. Μουντή κι έρημη θάλασσα. Μελαγχολικός καιρός. Κι ένα παζλ στο τραπεζάκι σκορπισμένο. Την ανάγκασαν οι γονείς να πάει. Χαμηλό μπόι, ανίσχυρη η βούλησή της.
Σα φτάσανε στην παραλία, το’ βαλε μουτρωμένη στα πόδια. Ένας γκρίζος ουρανός πάνω της και στα πόδια της ξασπρισμένα βότσαλα. Πίσω από έναν βράχο όμως ένα κίτρινο ξάστραψε ανάμεσα στα σωριασμένα φύκια, τραβώντας την προσοχή της. Μια γωνίτσα, από αυτές που έλεγε σημεία του ορίζοντα. Παραδίπλα ένα μεσιανό έδειχνε το φιλί ενός ζευγαριού. Πιο δω κάτι υπόλευκο, δαντέλα, τούλι, μπουκέτο, απροσδιόριστο.
Ανακάτεψε τον τύμβο των φυκιών, επίμονα άρχισε να ψάχνει και για άλλα. Χρώματα αξεθώριαστα μαρτυρούσαν πρόσφατη βία. Νυφιάτικες, έτσι θα έλεγε η γιαγιά αυτές τις σκισμένες φωτογραφίες. Μια ιστορία αγάπης κομματάκια. Μα πώς; Γιατί;
Έκρυψε ό,τι βρήκε στις τσέπες της. Δεν είπε ούτε έδειξε τίποτα. Στο σπίτι κόλλησε με σελοτέιπ ό,τι ταίριαζε, ενώ φαντάστηκε τα απόντα. Έπαιζε εξ αρχής με πειραγμένους κανόνες, λείπανε κομμάτια.
Αυτό το παζλ δε θα ενωνόταν ποτέ.
Ούτε πλέον και η εικόνα του κόσμου της.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου