Μικροί Ινδιάνοι της βεράντας Κάθε απόγευμα εγώ και ο αδελφός μου γινόμαστε μικροί Ινδιάνοι. Τραβάμε δύο καρέκλες στη βεράντα και απλώνουμε πάνω την κουβέρτα. Έτοιμη η σκηνή μας! Δηλαδή, σχεδόν έτοιμη… «Μπαίνουμε;» τον ρωτάω. Τρέχει απέναντι. Μισοκλείνει τα μάτια.  « Εσύ πήρες περισσότερη!» φωνάζει. «Τράβηξέ τη λίγο στη μεριά μου.» «Τόσο;» «Ακόμα λίγο…» «Τόσο;» «Εντάξει! Μπαίνουμε!» Φουσκώνει τα μάγουλα και του τραβάω δυο κόκκινες γραμμές στο καθένα με το κραγιόν της μαμάς. Γίνεται τότε ο φοβερός πολεμιστής που δαμάζει άλογα. Εγώ καταστρώνω σχέδια επίθεσης.  Στη σκηνή μας χωράνε πολλά πράγματα: κατσαρόλες, μαξιλάρια, κλαράκια για τη φωτιά. Δίπλα, δένουμε τα άλογα. Στα βουνά έχουμε τους λύκους  μας.  Ο Αλέξης και ο Γιάννης στήνουν κι αυτοί σκηνή στη δική τους αυλή. Κάποιες φορές έρχονται ήσυχα. Καθόμαστε όλοι και τρώμε μπισκότα.  Άλλες φορές όμως, μας κάνουν επίθεση. Τους ακούμε να τσιρίζουν από την κατηφόρα: «Ιιλιλίλιιιιι!» Μα εμείς δεν τρομάζουμε! Παίρνουμε θέσε...

Εν Πλω Καθισμένες σε μια πορτοκαλί ξαπλώστρα χαμογελάμε στον φακό. Τα μαλλιά μας πέφτουν βρεγμένα στους ώμους και οι τιράντες του μαγιό ξεπροβάλλουν από τα αμάνικα φορέματα. Μια γρήγορη βουτιά πριν από την επιστροφή. Ένα στιγμιαίο κλικ πριν από την τρεχάλα για να προλάβουμε το καράβι του γυρισμού. Τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη, τελευταία μέρα διακοπών και τελευταία –πράγμα που τότε αγνοούσαμε- κοινή φωτογραφία μας. Το ταξίδι εκείνο πολύωρο και δύσκολο με πολλά μποφόρ. Το βράδυ το πλοίο κλυδωνιζόταν γερά με τον περισσότερο κόσμο να κοιμάται όπως όπως στους καναπέδες αποκαμωμένος από το κούνημα. Οι υπόλοιποι επιβάτες είχαν αποσυρθεί από νωρίς στις καμπίνες. Οι δυό μας -γνωστά νυχτοπούλια- ξενυχτούσαμε στο σαλόνι κουβεντιάζοντας. - Κορίτσια, ο καιρός χειροτερεύει, κατεβείτε στις καμπίνες σας να μην έχουμε την έννοια σας, μας συμβούλεψε ο ύπαρχος. Τον χαιρέτησες στρατιωτικά δηλώνοντας υπακοή κι αντί καληνύχτας διηγήθηκες ένα σύντομο ανέκδοτο: «Ένας άνθρωπος κολυμπά στην πισίνα ...

Πείνα Με το που ξύπνησα για να αρχίσω το ταξίδι μου γύρω από τον κόσμο, ήξερα πως αυτό που θα αντίκριζα, δεν θα μου άρεσε. Το ένιωσα στο στομάχι μου που είχε δεθεί κόμπος. Το ψηλάφισα στην καρδιά μου που πονούσε λες και την είχαν μαχαιρώσει βαθιά. Τα μάτια μου υποψιάζονταν τι θα αντικρίσουν. Είχαν βουρκώσει.  Σκέφτηκα να αναβάλω το ταξίδι μου. Το αίτημα μου απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Αδύνατον, μου απάντησε ο ύψιστος.  «Κουράγιο», μου ψιθύρισε και με ακούμπησε στον ώμο, δίνοντάς μου την ευχή του. Δεν είχα διαφυγή.  Ξεκίνησα τη διαδρομή διστακτικά. Το σύννεφο που με συνόδευε έκανε ό,τι μπορούσε να μου κρύψει τις πληγές. Έφτασα όμως αναπόφευκτα σε εκείνη τη λωρίδα γης. Και είδα. Μικρά χεράκια να κρατάνε πιάτα αδειανά, με μάτια γεμάτα ελπίδα. Άκουσα στομάχια να γουργουρίζουν πιο δυνατά κι από τις βόμβες που ισοπέδωναν την πόλη τους. Είδα μανάδες να κόβουν το ψωμί, να το μοιράσουν στα παιδιά τους.  Είδα παιδιά που έπαιζαν με πέτρες που κάποτε ήταν σπίτια....

Το ταξίδι του Δημητράκη από τη Σύρο στην Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων Είχαν περάσει κιόλας 40 χρόνια από τη στιγμή που ο μικρός Δημητράκης, όπως τον φώναζαν οι δικοί του, είχε γεννηθεί στη Σύρο, στο φωτεινό νησί των Κυκλάδων. Σήμερα ήταν πια πολίτης του κόσμου και από τη Σύρο είχε ταξιδέψει παντού. Ένα τέτοιο ταξίδι τον έφερε εκείνο το βράδυ να βαδίζει στις όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι να αναλογίζεται την πατρίδα του, τη γνώση και τον πολιτισμό. Μια παρέα δίπλα του μιλούσε και κοντοστάθηκε να τους ακούσει. -Πρέπει να ξαναζωντανέψουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είπε ένας νεαρός. -Και πού να γίνουν; ρώτησε κάποιος άλλος. -Στο Παρίσι φυσικά, απάντησε ο τρίτος της παρέας. Ο Δημήτρης πλησίασε και κοιτώντας τους βαθιά στα μάτια είπε με θάρρος: -Αν είναι να ξαναγεννηθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, πρέπει να επιστρέψουν εκεί που πραγματικά γεννήθηκαν. Στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν με απορία. -Ποιος είστε κύριε; τον ρώτησαν. -Είμαι ένας Έλληνας που ζει στο Παρίσι, αλλά δε σταμάτησ...

Το παλτό Η μαμά φορούσε το αγαπημένο της παλτό μόνο σε «ειδικές περιστάσεις». Ήταν μακρύ, με μεγάλα τετράγωνα, άσπρα, μπλε και ροζ. - Πάλι τη σκακιέρα φόρεσες; την πείραζε ο μπαμπάς.  Εμένα μου άρεσε να φοράω το παλτό και να κάνω τη βασίλισσα. Κι όταν με έβλεπε ο μπαμπάς να το ρίχνω στους ώμους και να χαιρετάω τις κούκλες μου σαν μια καθώς πρέπει βασίλισσα, με μάλωνε γιατί, λέει, το έσερνα και σκούπιζα όλο το σπίτι, ότι ήταν πολύ ακριβό, πως το είχαν αγοράσει σ’ ένα ταξίδι και δεν υπήρχε πουθενά άλλο σαν αυτό.  - Βγάλ’ το αμέσως, Λένα, πρόσθετε στο τέλος. Μα όταν με έβλεπε η μαμά να το φοράω, γελούσε. Με έπαιρνε αγκαλιά και με φιλούσε. - Μικρό ζουζούνι! Αυτό το παλτό φορούσα τη μέρα που πήγα να σε γεννήσω και τώρα το φοράς εσύ! έλεγε και με ξαναφιλούσε. Από τότε όμως που οι γονείς μου άρχισαν να με αφήνουν στη γιαγιά και στον παππού για να κοιμάμαι εκεί δύο ή και τρία βράδια γιατί είχαν «κάποια δουλειά», ξαφνικά δεν υπήρχαν πια «ειδικές περιστάσεις» και η μαμά σταμάτησ...

 Αγριοφράουλες Στέκομαι μπροστά στον πάγκο με τα φρούτα, κάπου στο κέντρο των Βρυξελλών. Η καρδιά της Ευρώπης, λένε. Εγώ όμως νιώθω πως πατάω πάνω σε μια γη που κάποτε χτύπαγε σαν γροθιά μέσα από την σκληρή αποικιοκρατία. Κρατάω μια χάρτινη τσάντα με αναμνηστικά από το μουσείο Μαγκρίτ· μερικά καρτ ποστάλ και όλα μου φαίνονται ξαφνικά σουρεαλιστικά. Το βλέμμα μου σταματά σε ένα καλαθάκι με μικρές φράουλες. Είναι στοιχισμένες προσεκτικά, σαν μπαλαρίνες σε πρόβα, φορώντας κόκκινα φουρό. Τόσο τέλειες που μοιάζουν ψεύτικες. Μα τόσο μυρωδάτες, όπως τότε! Πίσω από τον πάγκο, ένας νεαρός με καταγωγή απ’ την Αφρική. Μου λέει με τραγουδιστά γαλλικά: - Cinq euros, madame. Κι εγώ, χωρίς να το σκεφτώ, του απαντώ: - Asante. Σουαχίλι. Μια λέξη που με ξαναγυρνά πίσω, πολύ πίσω. Για μια στιγμή, χάνω την αίσθηση του τώρα. Το βλέμμα μου σβήνει στα χρώματα της μπλούζας του. Σαν τα χρώματα που φορούσε η Μακουράτα μου. Η γυναίκα που με μεγάλωσε. Που μου τραγουδούσε με φωνή χαμηλή σαν νανούρισμα, που γέλ...

Το Another Tale / Μια ακόμα ιστορία (σε λογότυπο του Σεραφείμ Στρουμπή) ξεκίνησε το 2020 ως ένας χώρος για να μοιράζομαι τις ιστορίες και τα τραγούδια μου. Έγινε σελίδα στο  Facebook , κανάλια στο  YouTube  και στο  Spotify  κι έδωσε το όνομά του σε αυτό εδώ το blog που προϋπήρχε με άλλη ονομασία. Ύστερα από πέντε χρόνια, νιώθω πως ήρθε η στιγμή να ανοίξει αυτός ο χώρος και σε άλλες φωνές. Έτσι γεννήθηκε η συγγραφική πρόκληση "Μια ακόμα ιστορία" , μια στήλη που θα φιλοξενεί μικρά κείμενα συνοδοιπόρων στο ταξίδι της αφήγησης. Οι ιστορίες μπορούν να έχουν οποιαδήποτε μορφή επιθυμεί ο/ η συγγραφέας -παραμύθι, μικροδιήγημα, ποίημα κ.ά- αρκεί να μην ξεπερνούν τις 350 λέξεις και να περιέχουν έστω ένα αληθινό προσωπικό στοιχείο : μια μνήμη, ένα συναίσθημα, μια εμπειρία. ένα αντικείμενο που ο/ η συγγραφέας θα μας αποκαλύπτει στο βιογραφικό σημείωμα. Οι ιστορίες θα αρχίσουν να δημοσιεύονται  εδώ  και στα social media ( Instagram ,  Facebook ,  A...