Στη μέση μιας βουής
Περνούσαμε συχνά απ’ έξω με το αυτοκίνητο κι ήξερα πως εδώ είναι η «ΕΚΘΕΣΗ». Τι είδους έκθεση δεν ήξερα βέβαια κι όταν περνούσαμε μάλιστα απ’ την πάνω πλευρά σημασία δεν της έδινα της «Έκθεσης». Το ενδιαφέρον μου στρεφόταν στις «μαγικές εικόνες» απ’ έξω όπου εναλλάσσονταν στο ταμπλώ οι διαφημίσεις.Η γιαγιά κι η αδερφή μου πήγαιναν κάθε χρόνο στην «Έκθεση», όμως ποτέ δεν μ’ έπαιρναν μαζί τους γιατί «ήμουνα πολύ μικρή». Όποτε γυρνούσαν σπίτι, έφερναν διάφορα μικροαντικείμενα, σκυλάκια που κουνάνε το κεφάλι, κοσμήματα κι αξεσουάρ που είχαν πάρει απ’ το περίπτερο της Τουρκίας, της Αιγύπτου… Και κάθε χρόνο έλεγαν: «Κάθε πέρσι και καλύτερα, τίποτα δεν είχε». Και κάθε χρόνο ξαναπήγαιναν!
Περνώντας τις τάξεις του δημοτικού, άρχισα να σνομπάρω την έκθεση. Αφού δεν ήθελαν να με πάρουν μαζί τους, ούτε κι εγώ ήθελα να πάω. Μέχρι που τον Σεπτέμβριο που ξεκινούσα την ΣΤ’ δημοτικού, έκανε η μαμά μου μια εγχείρηση. Δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρή, ωστόσο έμεινε αρκετές μέρες στο νοσοκομείο. Η αδερφή μου κι η γιαγιά μου ανέλαβαν όχι μόνο τη φροντίδα, αλλά και τη διασκέδασή μου γιατί το γεγονός της εγχείρησης με είχε ρίξει πολύ ψυχολογικά.
Έτσι μια ωραιότατη Παρασκευή που γύρισα απ’ το σχολείο, η γιαγιά μου μού ανακοίνωσε: «Το απόγευμα θα πάμε στην έκθεση». Στην ΕΚΘΕΣΗ! Και το είπε τόσο απλά, σαν να μη σήμαινε τίποτα, σαν να μην περίμενα τόσα χρόνια να μάθω τι υπάρχει πίσω απ’ αυτές τις πύλες.
Και να σου λοιπόν να περπατάμε, να περπατάμε και να μην τελειώνουν τα πράγματα που έχεις να δεις, πόσα πράγματα! Δεν είχα άλλο κουράγιο για περπάτημα.
Όταν η μαμά μου βγήκε σε λίγες μέρες απ’ το νοσοκομείο και με ρώτησε πώς τα πέρασα όσο έλειπε, το μόνο που είχα να της πω ήταν:
«Πήγαμε με τη γιαγιά στην έκθεση».
«Και πώς σου φάνηκε;», ρώτησε εκείνη.
«Ήτανε τέλεια γιατί κάτσαμε στο πεζούλι κάτω από ένα δέντρο και φάγαμε μαζί παγωτό μηχανής».
Ολόκληρη έκθεση για ένα παγωτό soft, μία σκιά τον Σεπτέμβρη και την αγαπημένη μου γιαγιά. Μία στιγμή ευτυχίας στη μέση μιας βουής.
Η Ιωάννα Λιούτσια γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Εργάζεται στο θέατρο ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, δραματουργός και θεατροπαιδαγωγός, ενώ επίσης είναι διδάκτορας θεατρικών σπουδών. Γράφει κυρίως ποίηση αλλά όχι αποκλειστικά. Η τελευταία της ποιητική συλλογή είναι η Αστική Αγωνία (Θράκα, 2025). Έχει λάβει διακρίσεις ως θεατρική συγγραφέας και καλλιτέχνις της περφόρμανς. Από το 2020 διατηρεί σταθερή στήλη στο περιοδικό Χάρτης. Όταν ξεκινούσε την Στ’ δημοτικού, η μαμά της χρειάστηκε να κάνει μία εγχείρηση κι η γιαγιά της την πήγε για πρώτη φορά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου