Μια ακόμα ιστορία με τη Γιώτα Κωνσταντάκη

Τα παπούτσια του μπαμπά

Προχωρούσαμε σκυφτοί. Μπορούσα να δω τα παπούτσια των άλλων.

Τα μαύρα γοβάκια της μαμάς, που σέρνονταν με δυσκολία και όχι με τη χάρη που τα περπατούσε συνήθως.

Δίπλα τους τα σκούρα, καφέ σκαρπίνια του θείου, που συναγωνίζονταν τα γοβάκια της μαμάς στο σύρσιμο, λες κι έκαναν αγώνα για το ποια θα σηκώσουν περισσότερη σκόνη στο πέρασμά τους.

Τα μαύρα παντοφλάκια της γιαγιάς, μόνο που εκείνα δεν περπατούσαν. Είχαν αφεθεί πάνω στο αμαξίδιο της, τόσο αποκαμωμένα, που μπορούσες να καταλάβεις τη θλίψη τους και την άρνησή τους να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους σε αυτή τη βόλτα.

Τις μωβ μπαλαρίνες της αδερφής μου, που είχαν κολλήσει πάνω στα μπλε αθλητικά μου. Μπέρδευαν τα βήματά τους με τα δικά μου, από φόβο μη χωριστούν και τα χάσουν.

Τα δεκάδες παπούτσια πίσω μας, που ακολουθούσαν αθόρυβα, σαν να μην πατούσαν στη γη, από σεβασμό για το κακό που μας βρήκε - όπως φώναζε η γιαγιά χθες το πρωί, προτού της δώσει ο γιατρός το φάρμακο που την έκανε να σιωπήσει και να κοιτάει κάτω.

Ίσως κι εκείνη να παρατηρούσε τα παπούτσια των άλλων, όπως εγώ.

Ίσως απλά να λυπόταν, που μέσα σε όλα αυτά τα θλιμμένα παπούτσια, δε θα έβρισκε τα παπούτσια του μπαμπά, όσο κι αν έψαχνε.

Ούτε σήμερα, ούτε ποτέ ξανά.

Είμαι η Γιώτα, μια ονειροπόλα  νοσηλεύτρια από τη Ρόδο όπου ζω με την οικογένειά μου. Από μικρή έγραφα στιχάκια. Ποίηση τα αποκαλούσα. Και χάρη σε αυτά, κατάφερνα να τρυπώνω σε δικούς μου, μαγικούς κόσμους. Όταν μεγάλωσα, αποφάσισα να ακολουθήσω το όνειρο. Έτσι ξεκίνησα μαθήματα δημιουργικής γραφής και συμμετείχα σε διάφορους διαγωνισμούς όπου διακρίθηκα τρεις φορές. Δεν έχει εκδοθεί -ακόμα- κάποιο έργο μου, αν και σύντομα θα έχετε νέα μου. Αληθινό στοιχείο: Κάποτε, αναγκάστηκα να σκύψω κι εγώ το κεφάλι για να παρατηρήσω τα παπούτσια των άλλων, όσο συνόδευα αγαπημένα μου πρόσωπα στο τελευταίο τους ταξίδι. Κάποια από τα παπούτσια αγκομαχούσαν. Κάποια σέρνονταν. Και κάποια άλλα έκλαιγαν σιωπηλά...