Σαν δυο κομμάτια από παζλ
Αγάπησα τη Μελαχρινή μου από την πρώτη στιγμή που ήρθε στο ταριχευτήριό μου. Αμέσως ένιωσα ότι υπήρχε μια μοναδική σύνδεση μεταξύ μας. Σαν δυο κομμάτια από παζλ χαμένα κάτω απ’ το χαλί για καιρό.Σήμερα το πρωί, η Μελαχρινή μου ανακοίνωσε ότι θα γίνω πατέρας. Όταν το άκουσα, πέταξα από χαρά! Κι εκείνη έλαμπε. Τα μάτια της όμως είχαν μια ακατανόητη έκφραση. Με κοίταζε σαν να με αποχαιρετούσε. Οι προηγούμενοι σύντροφοι της εξαφανίζονταν μόλις μάθαιναν ότι ήταν έγκυος. Όμως εγώ δεν είχα σκοπό να πάω πουθενά. Τουναντίον, τώρα ένιωθα ότι είχαμε γίνει πραγματικά ένα. Ότι είχε έρθει η ώρα να γνωριστούμε βαθύτερα.
Όμως, υπήρχε ανάμεσά μας εκείνη η απαγορευμένη αποθήκη. Εκείνη που με είχε προειδοποιήσει να μην ξεκλειδώσω ποτέ. Τώρα περισσότερο από ποτέ έπρεπε να μάθω τις πιο μύχιες σκέψεις της. Ήξερα ότι θα έλειπε για πολλές ώρες. Βεβαιώθηκα ότι ο κηπουρός θα παρέμενε απασχολημένος. Άρπαξα το κλειδί. Έτρεξα γρήγορα στην αποθήκη. Άνοιξα την πόρτα. Αυτό που αντίκρυσα, έκανε τα γόνατά μου να λυγίσουν. Μου κόπηκε η αναπνοή. Οι τοίχοι ήταν κατακόκκινοι. Μπορούσα να δω ίχνη από αιματοβαμμένες παλάμες. Στο πάτωμα σωριάζονταν τρία ταριχευμένα πτώματα. Τότε η αλήθεια με χτύπησε με φόρα. Η Μελαχρινή μου, ως άλλη μαύρη χήρα, αφαιρούσε τη ζωή από τους συντρόφους της μόλις τεκνοποιούσαν.
Δεν μπορούσα όμως παρά να θαυμάσω την τέχνη με την οποία ταρίχευσε τα σώματα. Κατάλαβα ότι είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου κοιτάζοντάς τα, μόνο όταν άκουσα τον ήχο του σκεπαρνιού να πέφτει με δύναμη κάτω. Ο κηπουρός είχε μπει μέσα στην αποθήκη. Όταν αντίκρυσε το αποτρόπαιο θέαμα, κόντεψε να λιποθυμήσει. Έτρεξα κοντά του. Όχι όμως για να τον συνδράμω. Δεν έπρεπε να τα έχει δει όλα αυτά. Άρπαξα το πεσμένο σκεπάρνι και χωρίς δεύτερη σκέψη, του κατάφερα ένα μοιραίο χτύπημα στο κεφάλι.
Άκουσα τα βήματα της Μελαχρινής. Σε λίγο είδα τις γόβες της να γίνονται κατακόκκινες, προχωρώντας μέσα στο λουτρό αίματος. Με κοίταζε μ’ ένα βλέμμα θαυμασμού. Κάθισε κάτω πλάι μου. Κοίταξα τα ταριχευμένα σώματα και τη ρώτησα:
-Θα πρέπει ν’ ανησυχώ;
-Δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα.
-Ούτ’ εγώ, της απάντησα, κι εκείνη μου χαμογέλασε υπαινικτικά.
Σαν δυο κομμάτια από παζλ © 2025 by Μαρία Παχιαδάκη is licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Η Μαρία Παχιαδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών. Πρόσφατα άρχισε τις σπουδές της στο μεταπτυχιακό δημιουργικής γραφής στο Α.Ε.Π. Πριν από ένα χρόνο εκδόθηκε το παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο της "Το τέλειο μελομακάρονο" σε εικονογράφηση Έφης Κοκκινάκη από εκδόσεις "the book project". Όταν ήταν μικρή ζούσε σε μια πολυκατοικία όπου στο ισόγειο υπήρχε μια κλειστή αποθήκη στην οποία η πρόσβαση ήταν απαγορευμένη. Την ιστορία εμπνεύστηκε φυσικά από το κλασικό παραμύθι του Κυανοπώγωνα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου